Gooi je anker uit!

Gepubliceerd op 22 januari 2022 om 17:53

En toen was de lange kerstvakantie lockdown voorbij. Het was zondagavond en ik zat verdrietig op de bank. Vele mensen om mij heen gaan weer werken, naar school en aan de slag. Ik wilde ook zo graag aan de slag alleen waarmee en vooral hoe, nadat ik weer drie weken 24/7 aan heb moeten staan.

We komen als gezin van heel ver en hebben veel stormen moeten doorstaan. Stormen waarbij onze zoon ergens anders was door de intensiteit van zijn autisme en adhd (zoals klinische opname en daarna in een fijn pleegezin). Er was veel begeleiding in huis was om ons te ondersteunen en ook enorm veel onbegrip van verschillende.

Elke keer weer de vraag van hulp die terugkwam van onze kinderen. Hulp bij het begrijpen van de wereld, het omgaan met gevoelens,het invullen van tijd. Hulp bij het omgaan met een boze, agressieve broer vol onmacht en onveiligheid. Vragen van gemeente, organisaties, school, kinderarts, familie en vrienden.

Ik heb jarenlang moeten vechten voor ons gezin samen met mijn fantastische man. We zijn echt een team en willen zo graag een veilige haven zijn, met een welkom thuis gevoel. Door alles wat opstapelt aan onbekendheid, onbegrip, onmacht, verdriet en oververmoeidheid raak je steeds meer in een crisis en jezelf en de ander kwijt. Je bent alleen nog maar aan het overleven en probeert staande te blijven in de golven die elke dag tegen je levensboot aan beuken. Je gaat van gesprek naar gesprek en loopt elke dag steeds een beetje meer bij jezelf weg.

Het bracht ons twee jaar geleden naar de keuze om te verhuizen. Verhuizen naar een plek waar ruimte is voor allemaal en veel meer rust.

Sinds de verhuizing is er veel meer rust, minder hulp, meer begrip en meer fijne gezinstijd. We zijn weer een gezin en genieten echt van elkaar. Ik heb dan een verlangen alles wat ik ontdekt heb en geleerd uit te delen. Ik wil dan geven omdat ik van mensen houd en iedereen een veilige haven en een welkom thuis gun. Een veilige haven waar iedereen mag zijn wie die is met al zijn beperkingen en prachtige kanten. Ik gun mensen ook dat ze durven en leren stil te staan, het Anker uit te gooien. Om naar de situatie waar je in zit te kijken, naar jezelf, naar je gezin. EN dan de moed te hebben om anders te gaan kijken en soms radicale keuzes te maken zoals wij uit ons veilige dorp gingen verhuizen naar een hele andere plek.

En met dat verlangen zat ik zondagavond na de kerstvakantie op de bank en ik was moe, leeg en vol. Ik had weer veel mogen geven aan duidelijkheid, veiligheid, begrenzen en helpen invullen van de dagen. Ik dacht ik heb nog niet vaak zoveel fijne tijd met ons gezin gehad en echt genoten. Het kwam als een klap dat ik zo moe was en geen idee wat te doen. Ik zit boordevol ideeën en mogelijkheden en wil het bij de ander brengen. Elke keer als ik die stap durf en wil zetten dan ben ik te moe, is er teveel gebeurt en lukt het me niet. Het is elke keer na een vakantie weer een teleurstelling voor mij dat het gezinsleven zoveel heeft gekost, dat ik helemaal op ben en alles heb gegeven. Ik wil dan na een vakantie eindelijk gaan uitdelen en dan moet ik kwetsbaar toegeven ik kan het NU nog niet. Ik worstel dan met faalgevoelens van wanneer dan wel, zie je nou wel het lukt weer niet, wat zullen andere wel niet denken, wanneer mag en kan ik dan wel uitdelen wat ik heb mogen ontvangen. Elke keer ontdek ik dat het gaat om Ankeren bij God, in mezelf en de Saffier, de schatten ontdekken om weer mee verder te kunnen. Het is een kwetsbare en ook verdrietige reis en tegelijk ook mooi om te mogen doen. Nu twee weken verder is er meer rust en kan ik milder zijn voor mezelf. Een vakantie kost me meer als ik misschien wil, maar ik ben wie ik ben en dat is goed. Ik mag uitdelen wat ik heb en verlang en ook mild en lief zijn voor mezelf. Ik ben dankbaar voor alle groei en de veilige haven die we in ons gezin steeds meer ervaren, echt een welkom thuis voor allemaal.


 »