De lege kamer

Gepubliceerd op 2 februari 2022 om 18:03

Het is logeerweekend  ons jochie is er een paar nachtjes niet. Even een moment van rust, minder drukte en even niet mijn eigen spanning en vragen. Ons meisje is er nog een nachtje en zij gaat morgen logeren. In dat moment hebben Anke en ik dan even tijd met z’n tweeën  Het is altijd erg lekker, gewoon weer terug naar hoe je was toen je nog geen kinderen had, toen je een jaar of 20 was. Een moment van samen, je eigen dingen doen. Maar zover is het nu nog niet, straks, nu eerst nog ons meisje naar bed. De gebruikelijke riedel start van; haren kammen, tandenpoetsen, pyjama aan, voorlezen en lekker slapen. Ik doe de overige deuren dicht en ga naar beneden.

Later op de avond als we naar bed gaan zie ik ons meisje lekker slapen. Ik vind dat een prachtig gezicht als kinderen slapen. Ik doe de deur dicht en krijg toch de behoefte nog even naar de kamer van ons jochie te lopen. Hij is er niet, hij is logeren. Toch wil ik even kijken. En op dat moment bekruipt me een gevoel van gemis, ondanks zijn eigenaardigheden, vragen en uitdagingen en ondanks de rust die ook heerlijk is. Een stukje gebrokenheid in ons gezin door zijn autisme en alles wat  we al hebben meegemaakt. Het is lastig voor ons allemaal en levert te korten op in ons gezin. Ondanks de problemen en moeite hoort ons jochie bij ons thuis te zijn en niet logeren bij een organisatie.

Maar ik ga hem ook niet ophalen, want ik heb voor nu de rust nodig. Ik wil er voor hem zijn op een ander moment. Het is een bitter-zoet gevoel. Iets vragen wat je nodig hebt, ten koste van iets wat je graag verlangt. Het samen aan te kunnen als gezin.

ZO das was fijn even mijn Anker uitgooien!


«